Wensambulance Limburg reed vorig jaar 197 keer naar verschillende plekken om een wens te laten uitkomen. 39 keer werd een rit geannuleerd, omdat de persoon te ziek was. Vrijwilliger Jack Wolter (61) uit Ospel wil mensen meegeven op tijd hun wens aan te melden, om te voorkomen dat iemand te ziek is en niet meer mee kan.
Veel mensen denken dat de wensambulance alleen voor ongeneeslijke zieke mensen is, vertelt Jack gelijk aan het begin van dit interview. “Maar het gaat erom dat iemand liggend vervoerd moet worden. Als iemand nog kan zitten, zijn we een concurrent van de taxi. Dat mag niet.” Iemand met een dwarslaesie na een ongeluk bijvoorbeeld, mag dus ook mee.
Wolter werkt 40 uur per week bij een schoenengroothandel en rijdt daarnaast met de wensambulance. Bij een ritje naar de zee, dat het vaakst voorkomt, is hij toch al gauw een dag van huis. Voor de wensritten haalt hij niet vaak iemand op uit zijn eigen streek: het Weerterland. En dat is jammer, vindt hij. “De meeste ritten zijn nu in Noord-Limburg, daar staat ook de Wensambulance.” Hij hoopt op meer bekendheid in zijn Midden-Limburg.
Van vreemdeling tot vriend
Sinds 2020 is hij actief bij de organisatie. “Je komt als wildvreemden bij elkaar”, zegt hij over de mensen met een wens. “Maar na een rit ga je als vrienden uit elkaar.” Zijn eerste rit was naar een concert van André Rieu. Die patiënt was weken niet uit bed geweest, maar wilde per se gaan. Zijn broer had eigenlijk kaartjes geregeld. “Eenmaal weer thuis zaten we met het hele gezin aan de keukentafel friet en kroket te eten. Die moeder en kinderen hadden dat weken niet meer meegemaakt. Die man straalde helemaal.”
Volgens Wolter geven zulke ritten vaak een boost aan patiënten. “Ze zijn dan zo sterk ineens. Dat doet echt wat met ze.” Ook voor familieleden is het bijzonder. Zo herinnert hij zich een vrouw van 90 met dementie. “Je kreeg helemaal geen contact met haar, maar zodra Rieu begon te spelen, zat ze het hele concert te dirigeren met haar vingers.”
